ondemocratisch

 zondag 10 mei 2026

Ondemocratisch dat dreigt ons land te worden als we niet oppassen met elkaar. Veel mensen hobbelen achter de partijen aan die oproepen tot verzet tegen het huidige kabinet. Dit leidt weer tot allerlei protesten die weer ontaarden in rellen of nog erger. Arme mensen die dak en thuisloos zijn worden voor het karretje gespannen om allerlei dingen te doen. Bah wat een nare tijd. In Esterwegen even over de grens in Duitsland is een gedenkplaats waar duidelijk wordt wat dergelijke ontwikkelingen in het verleden hebben gedaan. Een mooi en waardevolle plek om eens te gaan kijken. De grote leider van de PVV heeft maar 1 ding en dat is de asielzoekers en dat maakt hij groot en een golf van aanhangers loopt er blind achteraan. Alsof er niet meer zaken zijn die aandacht verdienen. 

In de Hitler tijd waren het de Joden en nu zijn het de asielzoekers. Schandelijk om zulke kreten te uiten maar onze democratie staat dit nog toe. Hopelijk weten ze dit snel aan banden te leggen. 

Zondagmiddag is de expositie geopend met een korte toespraak van de voorzitter. Veel positieve reacties gehoord. 

Tijdens de dodenherdenking werd er in de toespraken aandacht besteed aan de oorlog maar ook aan de huidige toestanden in de wereld we stonden met elkaar op het dorpsplein te gedenken wat er allemaal is aangericht in de jaren 40 en nu weer. 

Op 5 mei hebben we met elkaar stil gestaan bij de bevrijding middels een bevrijdingslunch. 

Het was een gezellige mooi verzorgde bijeenkomst. Verder hebben we niets gedaan. Zelf vond ik ook niet dat er aanleiding was om feest te vieren met al die ellende in de wereld. Al die gekken die de wereld op dit moment in brand zetten. De week bestond verder uit een bezoek aan de pedicure, fysio en een bezoek aan het steunpunt voor de bevingsschade. Alles is weer opgelost en zo hebben we ook stil gestaan bij het overlijden van een oud collega van Max. Koen zijn vrouw liet ons weten dat hij was overleden. Koen woonde al een paar jaar in een verzorgingshuis en lag daar ook opgebaard in zijn kamer. We zijn woensdag op bezoek geweest om daar afscheid van hem te nemen. Gistermiddag was het afscheid in het crematorium te Appingedam. 

En dan staat er een nieuwe week voor de deur. Dinsdag wordt ik geholpen aan mijn linker hand en als dat net zo goed gaat als met mijn rechterhand dan ben ik dankbaar. We moeten er om 10 uur zijn. En zo vliegen we de week wel weer door met alle toestanden van dien. Het is hier rond het huis nog steeds een woestenij. Maar goed het beloofd een mooi geheel te worden dus wachten we maar af. Er komen rode stenen in en dat is een voordeel. Hoeven we niet meer naar Moskou. Dit wordt het rode plein van Kolham. 

Ik sluit nu af met rustgevende muziek en meditatie. Fijne week lieve lezers.